«Сям'я, дзе ўтульна»: як працуе аддзяленне рэабілітацыі ў Бобруйскім раёне

Клапаціцца пра інвалідаў і састарэлых, разнастаіць і напаўняць фарбамі жыццё тых, у каго яно з-за праблем са здароўем ці выйсцем на заслужаны адпачынак звузілася да кватэры, дома і падворка, — задача, якую ставяць перад сабой і добрасумленна з ёю спраўляюцца работнікі аддзялення сацыяльнай рэабілітацыі, абілітацыі інвалідаў і дзённага знаходжання для грамадзян састарэлага ўзросту Бабруйскага раённага Цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва.

— Нашы падапечныя — гэта дарослыя, дапенсійнага ўзросту інваліды 1-2-й груп і пажылыя грамадзяне, — кажа загадчыца аддзялення Ірына Юркавец. — У асноўным мы сканцэнтраваны на іх сацыяльнай адаптацыі і рэабілітацыі. Гэта вельмі добра, што наша дзяржава дайшла да такога ўзроўню сацыяльнай абароны, што інваліды не застаюцца сам на сам са сваімі хваробамі або толькі з роднымі, што яны могуць чым-небудзь займацца, удасканальваць свае навыкі ці паспрабаваць у новай занятасці. З наведваннем аддзялення людзі пачына­юць планаваць дзень, болей сачыць за сваёй знешнасцю, кантактаваць з іншымі, дэманстраваць свае работы і г. д. Сярод падапечных, як кажа Ірына Іванаўна, мала тых, хто прыйшоў у цэнтр самастойна. Некаторых прый­шлося ўгаворваць на гэта, іншыя адгукнуліся не з першага разу, але цяпер сацыяльная ўстанова для іх — сям’я, дзе ўтульна, проста, куды хочацца.

У аддзяленні створаны рэабілітацыйныя працоўныя майстэрні швейна-паліграфічнага накірунку, вядзец­ца гуртковая дзей­насць. Апошняе прадстаўлена гурткамі “Чароўная гліна”, “Гламур”, “Натхненне” і “Ачумелыя ручкі”, якія з вялікім натхненнем вядуць прафесіяналы сваёй справы — спецыяліст Лідзія Толак, кіраўнікі гурткоў Антаніна Войтава, Аксана Каравай, Аксана Рычкова і Кацярына Аўдзеенка. Заняткі таксама вядуць валанцёры, у прыватнасці, вопытныя майстрыцы з пажылых людзей вучаць інвалідаў гатаваць, право­дзяць тэатральныя заняткі.

На сёння аддзяленне рэабілітацыі наведвае 35 інвалідаў — жыхароў раёна. Прыезд у горад спрашчае той факт, што дарога для людзей з абмежаванымі магчымасцямі (1 і 2 груп) бясплатная. Час наведвання ўстановы для кожнага чалавека падабраны з улікам яго магчымасцяў і пажаданняў і ў адпаведнасці з накірункам занятасці. Без увагі не застаюцца і тыя вяскоўцы, якія хочуць патрапіць на заняткі, але па стане здароўя не здольны на гэта — у асноўным гэта інваліды-калясачнікі, якіх 6 чалавек. Для іх арганізаваны заняткі па месцы жыхарства — кіраўнікі гурткоў наведваюць іх на доме, займаюцца па індывідуальнай праграме.
— Работа ў нас няпростая, далёка не кожны возьмецца за яе. Найскладаней, як лічу, кіраўнікам гурткоў, якія працуюць з людзьмі непасрэдна: падапечных трэба зразумець, наладзіць узаема­дзеянне з імі, умець правільна праяўляць спагаду, бо далёка не кожны інвалід хоча павышанай увагі да сябе. І ў нас працуюць менавіта такія людзі. Калектыў аддзялення дружны, трывалы, многія прыйшлі разам са мною. Не адзін год працуюць тры выпускніцы каледжа імя Ларына, якія да гэтага праходзілі ў нас практыку. Для падапечных кадравая стабільнасць калектыва асабліва добра: не трэба прывыкаць да новых людзей, адчуваць праз гэта дыскамфорт.

У цэлым жа стабільнасць і цёплая абмасфера ў калектыве, як адзначае субяседніца, — ад дырэктара цэнтра Таццяны Тарасевіч. Выдатны кіраўнік-арганізатар і чалавечны чалавек, Таццяна Васільеўна, з яе слоў, аб’ядноўвае калектыў, робіць усё магчымае для стварэння належных умоў працы работнікаў. «Асабіста я, ідучы на работу, не ўспрымаю, што іду выконваць тыя ці іншыя абавязкі — іду як дадому і лічу гэта вельмі важным для станоўчай эмацыйнай настроенасці на працу».
Адзін з накірункаў работы аддзялення рэабілітацыі — рэкламаваць і рэалізаваць вырабы падапечных.
— Для нас вялікая радасць радаваць іншых, — кажа субяседніца. — Кіраўнікі гурткоў і я таксама пастаянна шукаем у інтэрнэце нешта новае, цікавае, што б маглі змайстраваць з падапечнымі. Яшчэ нешта пераймаем падчас удзелу ў кірмашах-выставах. Значнай падзеяй для аддзялення стаў снежаньскі ўдзел у Мінскай выставе-продажы, наладжанай да Дня інвалідаў у ГЦ “Сталіца”. Нашы творчыя работы прыйшліся пакупнікам даспадобы: цягам трох дзён людзі з задавальненнем іх набывалі і дзякавалі за ўдалыя ідэі і якасць выканання. Зрэшты, перш чым патрапіць у сталіцу, мы прайшлі адбор на Магілёўшчыне, дзе нашыя працы, праз удзел ва ўсемагчымых мерапрыемствах, ужо добра ведаюць. Хацелася б, каб такія шырокамаштабныя выставы-продажы работ падапечных наладжваліся на працягу года. Асабіста мы да гэтага гатовы.

Творчая па натуры, актыўная і ініцыятыўная Ірына Юркавец узначальвае аддзяленне вось ужо 11 гадоў. Між тым, у сацыяльную абарону прыйшла, як кажа, выпадкова. У свой час скончыла з чырвоным дыпломам Горыцкае педвучылішча, пазней — Магілёўскі ўніверсітэт імя А. Куляшова па спецыяльнасці “пачатковая адукацыя” і нават паспела папрацаваць выхавальніцай дзіцячага садка. Вярнуўшыся з Бабруйска на малую радзіму ў Кіраўск з-за сямейных абставін, некалькі гадоў узначальвала мясцовы райкам “БРСМ”, затым атрымала прапанову ўзначаліць аддзяленне дзённага знаходжання для інвалідаў (такая форма сацпадтрымкі ў краіне толькі зараджалася) Кіраўскага цэнтра сацабслугоўвання насельніцтва. Пасля пяці год работы ва ўстанове перайшла на адпаведную пасаду ў раённы цэнтр сацабслугоўвання насельніцтва. Акрамя таго, з’яўляецца членам раённай арганізацыі ГА “Белая Русь” і вядзе ідэалагічную работу ў арганізацыі, актыўна ўдзельнічае ва ўсіх раённых і не толькі мерапрыемствах.

А яшчэ Ірына Юркавец — актыўны наведвальнік фітнэс-клуба, дзе шмат гадоў займаецца пілатэсам, і збіральніца рэдкіх завушніц, прывозіць іх адусюль, дзе бывае. Улічыўшы гэтае захапленне, родныя падаравалі ёй спецыяльны футляр для ўпрыгожанняў. Хоць завушніцы, як з усмешкай заўважае Ірына Іванаўна, у футляры не залежваюцца — з перыядычнасцю дапаўняюць паўсядзённы і выхадны вобраз і без таго прывабнай уладальніцы.

tribunapracy.by